Pensioen

Eerste kerstdag reden we vroeg in de ochtend voorlopig voor de laatste keer langs de Noordzeekust, de zonsopgang tegemoet. We hebben de trip naar Italië de afgelopen 25 jaar tientallen keren gemaakt, vliegend of met de auto. Soms in 20 uur, soms deden we er een week over: gewoon omdat het kon. Deze keer deden we er drie dagen over en ging de reis via Beieren en Oostenrijk naar Italië. Niets nieuws onder de zon dus, hoewel…

Dit keer had onze auto een wit exportkenteken. En hoewel we 99% van onze inboedel en spullen al naar Italië hadden verhuisd, was de overgebleven 2% toch nog genoeg om de auto zó vol te laden dat de deuren nauwelijks meer dicht konden. Gelukkig heeft ooit iemand het vacumeren uitgevonden, en konden we daardoor toch nog verrassend veel meenemen. En dit keer rijden we niet na een paar weken weer terug naar Nederland, maar blijven we hier, in La Bussola. 

Ondanks de afscheidstournee van zo’n drie weken, de volgepakte auto, het bewijs dat we per 31 december uitgeschreven worden uit onze gemeente vanwege emigratie, het dichttrekken van de deur van ons tijdelijke appartement in ons Nederlandse kustdorp, het vinden van kerstpost en felicitatiekaart voor het nieuwe huis in onze Italiaanse brievenbus, voelt het nog niet alsof het écht is.

Het voelt nog niet dat we écht gestopt zijn met werken, dat we écht gaan wonen in Italië en dus écht niet meer in Nederland.  Het voelt nog steeds als een van de vele vakanties die we in Italië en in ons huis doorbrachten. Maar als straks de hele wereld op 5 januari weer aan de slag gaat, blijven wij hier om te klussen aan ons huis én aan onze status als Italiaanse residenten. Ondertussen proosten we gewoon iedere dag op ons pensioen, net zolang totdat het geen vakantie meer is, maar een heerlijke en échte status quo.