Quasi residenti

Dinsdagmorgen 30 december. Dat leek ons een goed moment om naar het gemeentehuis van Manfredonia te gaan om een start te maken met ons residentschap. Bij de ingang van het gemeentehuis staat een soort hokje waar een medewerker kantoor houdt. Op onze mededeling dat we kwamen om ons in te laten schrijven als resident van Manfredonia, viste hij twee formulieren uit een map. Een voor de spazatura (afvalinzameling) en het inschrijfformulier voor het residentschap.

We waren gewapend met een map met daarin alle mogelijke uittreksels en aktes, het CAK-formulier (de basisziektekostenverzekering voor geëmigreerde pensionado’s) en het eigendomsbewijs van ons huis. Dat was nu allemaal niet nodig. De medewerker vroeg ons om vrijdag 2 januari om 11 uur terug te komen, met kopieën van onze paspoorten, rijbewijzen, autokenteken (libretto) en het eigendomsbewijs. Ik heb vervolgens van alle aktes, uittreksels, het CAK-formulier, paspoorten, rijbewijzen en het kentekenbewijs drie kopieën per stuk laten maken. Ondertussen maakten we ook een afspraak voor het aanvragen van de codici fiscale voor A (ik heb de mijne al 10 jaar), op maandag 5 januari.

Vrijdagochtend stonden we om 11 uur weer bij het hokje bij de ingang van het gemeentehuis. Er zat nu een andere medewerker achter het bureau, maar zijn collega was in de buurt. Hij viste geroutineerd de juiste kopieën uit de stapel en begon het registratieformulier in te vullen. En als prettige verrassing toverde hij ook een codici fiscale voor A tevoorschijn. In een half uurtje tijd is het formulier ingevuld en heeft hij ons de rest van de procedure uitgelegd: politie wordt geïnformeerd, die komt kijken en mochten we er niet zijn, dan bellen ze met de medewerker.

Hoewel we nu allebei een codici fiscale hebben, moeten we maandag toch nog even naar de Agienzia delle Entrata, om daar de tessere codici fiscale op te halen. ‘Maar’, zo zegt de medewerker, ‘kom voor die tijd hier nog even langs, voor eventuele puntjes op de i.’ Ondertussen heeft hij ook al het formulier voor het ophalen van het vuilnis voor ons ingevuld en doorgegeven aan de juiste afdeling.

Als we weer buiten staan, kijken we elkaar met nog wat ongeloof aan. Zó soepel hadden we het niet verwacht. Een beter uiteinde en begin hadden we niet kunnen wensen. En we hopen dat dit goede begin de toon heeft gezet voor de andere administratieve klussen die nog op het lijstje staan.