Het getal ‘drie’ is de laatste dagen een leidend nummer gebleken. Drie dagen waren nodig om een meterslange kast in elkaar te draaien. Vervolgens drie dagen om het interieur erin te schroeven. 31 plankjes met ieder 6 plankdragers, 17 mandjes en 6 lades met 46 geleiders, 6 korte hangstangen en 1 lange. En dan tel ik niet de kast mee die we eigenlijk teveel hadden en die nu op een logeerkamer staat.
En vervolgens drie dagen om dozen uit te pakken en de kast in te ruimen. Dozen die we overigens drie maanden voordat we zelf verhuisden al naar ons nieuwe onderkomen hadden gebracht. Dozen die ik met Mary Kondo én mijn moeder in het achterhoofd in de vroege herfst van vorig jaar heb ingepakt. Van Mary Kondo mag je alleen dingen bewaren die een positief gevoel geven, mijn moeder had de stelregel: ‘als je het niet binnen een jaar gebruikt, dan moet je het wegdoen.’ Deze stelregel hanteerde ze overigens alleen voor anderen en zeker niet voor zichzelf.
Ik heb dus alleen meegenomen waar ik een positief gevoel van krijg en wat ik binnen een jaar dacht te gaan gebruiken. En ik ben in de stellige overtuiging dat ik de kringloopwinkel in ons mooie Nederlandse kustdorp flink gespekt heb. Maar ondanks het feit dat ik meer kastruimte heb gekregen dan in Nederland, ziet de kast er hier toch veel voller uit.
Om alles binnen een jaar te dragen, is veel, heel veel creativiteit nodig. Maar het positieve gevoel dat ik krijg als ik naar de kast kijk (zelfs al noemt A mijn kast de Bijenkorf), dáár kan nu al (bijna) niets tegenop.
Reactie plaatsen
Reacties