Appels en peren

We wonen inmiddels drie maanden in het zuiden van Italië. De reden om hier te gaan wonen was een hele simpele: de zon schijnt hier vaker en het levensonderhoud is hier een stuk goedkoper dan in Nederland.

We kijken weinig televisie en hebben onze eigen bubbel. Af en toe dringt daar iets binnen waar we ons over verbazen. Een post op LinkedIn bijvoorbeeld, over een biologische paprika in een plastic zakje. Drie euro kostte deze paprika. Of de Nederlandse woonminister die in een Engelse krant zei dat het qua wonen wel een beetje soberder zou kunnen. Ook de hele Nederlandse economie zou tot stilstand komen vanwege de slechte wegen na de vorstperiode.

Je kunt appels niet met peren vergelijken. Er zit een wereld van verschil tussen Nederland en Zuid-Italië. Qua regelgeving, processen, mentaliteit, wat men is gewend en wat men accepteert. Maar toch… Voor drie euro heb je hier zo ongeveer een vrachtwagen vol paprika’s. Niet zo gelikt en glanzend en allemaal apart in een plastic zakje. Maar wel altijd uit de regio en te koop op de markt zonder tussenkomst van grote supermarktketens die de prijs bepalen. Voor zowel de consument als de producent.

Dan het soberder wonen. De wooncrisis in Nederland heeft vele oorzaken: de stikstofcrisis, energiecrisis, ruimtecrisis, bouweisen, wooneisen, betaalbaarheid, veel mensen die om allerlei redenen een woning nodig hebben en procedures waarbij mensen die zelf al fijn wonen dat voor een ander jaren kunnen tegenhouden.

Laten we de energiecrisis er eens uitpikken. Zeker, appels en peren. Maar toch… In Nederland had ik zowat een eigen krachtstroomcentrale om mijn inductiefornuis met vijf pitten, twee ovens en een grill op volle kracht te laten draaien, tegelijkertijd met de afwasmachine, wasmachine en droger zonder dat de lampen gingen knipperen. Hier in Zuid-Italië heeft men gemiddeld een 3 kW-aansluiting en moet je bij wijze van spreken even wachten met je haar föhnen tot de wasmachine uitgewassen is.  

Natuurlijk gelden de appels en peren ook voor de infrastructuur. In Nederland zijn zelfs de landweggetjes bedekt met een biljartlaken van asfalt, hier kun je flink schade rijden in een kuil. Maar ondanks de vele (diepe) gaten in lokale en provinciale wegen en onverlichte kruisingen en rotondes op het platteland, staat het verkeer hier toch niet stil.

Appels en peren. In Zuid-Italië kan men af en toe best een peertje meer gebruiken. Maar het Nederlandse appeltje: dat zou af en toe best wat soberder kunnen.