dolce far niente

Het is zondag, vandaag is de zomer officieel begonnen. De thermometer geeft, in de schaduw, 35 graden aan. Het is stil in onze villagio, de siësta is begonnen. Het zwembad glinstert in de zon terwijl de robotstofzuiger geluidloos zijn rondjes draait op de bodem. Ik zit in de schaduw waar een verfrissend zeebriesje voor koelte zorgt.  Dit is het zalige dolce far niente. Zelfs de hond fa niente, hij blaft niet eens tegen de sporadisch passerende auto’s.

Binnen ligt een stapeltje wasgoed te wachten tot ik het kom strijken. Ook moet ik nog een formulier invullen. De tomaten moeten nog doormidden worden gesneden en in de zon te drogen worden gelegd en ik had me voorgenomen om cetrioli,een soort augurk, in te maken. Maar ik stel het allemaal uit, want vandaag is het mooi weer, daar moeten we van genieten. Morgen kan het wel weer regenen, dan is het weer tijd voor de binnenklusjes.

Maar wacht… het gaat morgen niet regenen. We zijn niet in Nederland, maar in Italië. Hier duurt de zomer van april tot en met oktober, en in maart kun je al buiten in de zon zitten. En we zijn ook niet op vakantie, maar we wonen hier. Bovendien: klusjes als de groententuin water geven, kun je maar beter niet uitstellen als er daadwerkelijk groenten moeten groeien. Gelukkig is er een irrigatiesysteem wat het leven een stuk makkelijker maakt. Ook adoptiehond Golia moet worden uitgelaten en ach: tijdens een van de vele voetbalwedstrijden een strijkwas wegwerken in de airco is niet echt vervelend.

Maar voor nu blijf ik nog even in de dolce far niente, het zalige, zoete nietsdoen.