We hebben een hond. Of beter: de hond heeft zijn intrek bij ons genomen. Sinds juni woont hij officieel bij ons. Dat wil zeggen: om het helemaal officieel te maken, moet de dierenarts van het asiel nog een kleine ingreep uitvoeren. Maar daarover straks meer.
Golia- in het Nederlands Goliath- de naam zegt het al- is geen kleine hond. Hij is een vuilnisbakkie, maar dat er een (Italiaanse) herder in zit, is wel duidelijk. Golia is nog geen twee jaar oud, maar heeft toch al een nest puppy’s op z’n naam staan. Nadat z’n verzorger vorige herfst het land moest verlaten, zwierf hij in z’n eentje door de villaggio. Hij kreeg her en der wat eten en aandacht, maar deed verder wat hij wilde.
Inmiddels is hij dus uit eigen beweging bij ons komen wonen. Golia bleek een gezellige hond, die snel leerde en luisterde. Totdat de moeder van zijn puppy’s weer loops werd. En niet alleen deze hond, maar ook andere honden in de omgeving werden loops. We wonen op het platteland, de meeste honden zijn hier altijd buiten. De lucht is dan ook letterlijk bezwangerd met feromonen en testosteron. En alsof er een duistere macht rondging door de nacht, werd Golia overgenomen door de hormonen. Van een groot uitgevallen schoothond veranderde hij in een meedogenloze voortplantingsmachine. Hij at en luisterde niet meer, huilde ’s nachts tegen de maan met een aardbeving veroorzakende bariton, nam de benen zodra ie de kans zag, vocht met iedere hond die een potentiële concurrent zou kunnen zijn. Zelfs hondjes formaat binnenzak waren hun leven niet zeker met deze hormoongedreven voortplantingsmachine in de buurt. Uitgemergeld, mank, vies en bijna niet meer in staat om te lopen: dat was Golia na vier dagen feromonen snuiven.
En zo komen we terug bij die kleine ingreep die asiel als voorwaarde stelt voordat je een hond mag adopteren: dat is een sterilisatie of castratie. Dat doen ze gratis omdat dit een deel van de oplossing is van het zwerfhondenprobleem in Puglia. Het grootste deel van de oplossing is het steriliseren van teefjes. Maar een intacte reu loopt kilometers om bij een loopse hond te komen en vecht met werkelijk alles wat in z’n weg staat. Een hond die een thuis had, kan weer gaan zwerven, ziektes verspreiden en een gevaar worden voor zichzelf en z’n omgeving. Om nog maar niet te spreken over de nestjes potentiële zwerfhonden.
Wij hadden nooit eerder een hond en wisten niet dat de impact zó heftig kon zijn. Het asiel moet nog bellen voor een operatieafspraak, de rij wachtenden voor ons is lang. Maar Golia is inmiddels door de dierenarts onderhanden genomen. Het besef bij Golia moet nog indalen, maar dankzij kalmeringspilletjes slapen wij én de buren al een stuk beter.
Reactie plaatsen
Reacties