Proof of the pudding

Prima che il vento si porti via tutto
E che settembre ci porti una strana felicità

Treffender dan Jovanotti kan ik september niet omschrijven: de maand waarin de zomer ten einde loopt. De dagen worden korter en de schaduwen worden langer. Hoewel de thermometer nog makkelijk de 30 graden aantikt, is de hitte niet meer zo intens, de airco op de slaapkamer hoeft niet meer aan. De scholen en het werk zijn weer begonnen. Alle winkelstraten zijn versierd met prachtige lichtbogen en er is altijd wel ergens op een dorpsplein een feest met grote en minder grote artiesten. 

Decennialang was deze regio onze vakantieplek en waren we er in de zomers vier weken achter elkaar. Nu zijn we hier al vanaf eind december 2025. Eerst nog heen en weer pendelend tussen Foggia en ons huis dat in verbouwing was. Daarna kamperend in het verbouwhuis. En toen we alle dozen zo’n beetje uit hadden gepakt, gingen we zes weken naar de VS. Vanaf half mei werd het inmiddels verbouwde huis een écht thuis. En na een nat voorjaar begon toen ook de zomer op volle kracht. Eerst nog met temperaturen rond de 30 graden, maar al snel was 40 graden geen uitzondering meer. We mochten veel vrienden uit Nederland ontvangen en we gingen op vakantie… naar de Nederlandse kust.

Alle procedures zijn inmiddels doorlopen. Onze Nederlandse auto is nu Italiaans: na vijf maanden konden we er de witte nummerplaten met zwarte letters en cijfers opschroeven. We hadden even niet scherp dat we onze CAK-ziektekostenverzekering moesten koppelen aan de Italiaanse zorgverzekering. Maar ook dat is nu geregeld en we hebben nu allebei de tessera sanitaria. We zijn al sinds maart gecertificeerd resident van Manfredonia en we zijn inmiddels allebei in het bezit van een Carta d'identità. De emigratiebelastingaangifte in Nederland is gedaan, we hebben het telefoonnummer van een Italiaanse commercialista op zak voor de aangifte over 2026. De bollo voor de eerste volledige wegenbelasting voor de Panda heb ik, zoals dat hier gaat, betaald bij een tabacchi. En terwijl we in Nederland niet eens een kamerplant hadden, hebben we hier een officieel geregistreerde hond mét chip en reisdocument.

Natuurlijk is er af en toe een dipje. Niet alles gaat altijd zoals je dat zou willen of zoals je gewend was. Soms als gevolg van een taalkloof, soms omdat het hier gewoon anders en soms zelfs heel erg anders gaat. Maar het leven als pensionado is tot nu toe niet tegengevallen. Eerlijk gezegd vóelt het ook nog steeds niet als het leven van een pensionado, maar meer als een lange vakantie.

Daarom ben ik nu vooral nieuwsgierig hoe dat leven gaat voelen vanaf oktober. Als de zomer echt voorbij is en het rond half 5 ’s middags al donker wordt. En als we nog met slechts een handjevol vaste bewoners in onze frazzione over zijn. Zou oktober dan eindelijk de proof of the pensionado-pudding worden?